Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի երկրորդ կուրսի ուսանող Սաշա Սուլթանյանը

Գիշեր

ՄԻ խավար գիշեր, մոռացված հուշեր Մի անմեղ հայացք դաջված իմ սրտում:

Մարող երազներ, հուսահատ մի սիրտ Չքված երազանք` մարված առհավետ:

Լքված մի սենյակ մոռացված հեռվում, Այնտեղ մենակ եմ` մենակ առանց քեզ... Չկաս դու՛,չկաս Չկա տառապանք,չկա եվ արցունք...

Պայծառ էր՝ գարուն Արեվ իմ հոգում, կյանքը աչքերիս Հավատ իմ սրտում: Հայտնվեցիր դու, բերեցիր քեզ հետ Տանջանք, մղկտանք, անքուն գիշերներ....

Սպասում երկար,երկար տաղտկալի Թախծոտ մեղեդի ու դժբախտ մի սեր, Որ երկա՛ր, երկա՛ր լուռ տառապանքի Պատճառ է դարձել:

Իսկ ինչի՞ն եմ ես այսքան սպասում Միթե՞ չեմ տեսնում,միթե կույր եմ ես Ոչ ես կուր չե՛մ, բնավ էլ կույր չեմ Ես պատժված եմ անկեղծ սիրելու Եվ քե՛զ, միայն քեզ Իմ պատուհանից տեսնելու համար....

Բացված առավոտ, չփակված աչքեր Արեվի Ճաճանչ ու նորից խենթ սեր...

Նորից նույն կյանքը, նորից նույն սերը Նույն ենք նաեվ մենք Մեր փուչ հույսերը... Գեթ մի բան փոխվեց մի գիշերվա մեջ Սպիտակ մի թել նորից բույն դրեց Քո վարսերի մեջ....

***

Իրերն իրենց անուններով

Եւ մեզ թվում է, թե մարդը որ կա

Մարդ է իրապես ՝ այնպես ինչպես կա:

Մարդ չէ այն մարդը, որ մարդ է օգնում

Հատուկ պամանով, հատուկ դրությամբ եւ հատուկ կարգով:

 Եւ մենք էլ նրա ՝այդ մարդասերին,

Մարդասիրության սին գործի համար

Դափնի շռայլենք անթիվ-անհամար:

Մարդ է այն մարդը, որ մարդուց անկախ

Իր կողքի մարդուն մարդ է դարձնում,

Կամ այնպես անում, որ հենց այդ մարդը

Իր նման մարդուն հանկարծ տեսնելիս

Ոչ թե խուսափի ուՃամփան փոխի.

Այլ արագ վազի, աչքերին նայի,վիշտը կարեկցի:

Ա՛յ սա է մարդը:

Թուր չէ այն թուրը,որ ստեղծված է

Հետդ կրելու, կորսված հոգիդ վերագտնելու

Սին կամքի համար:

Թուր է այն թուրը,որը միշտ սուր է

Եւ միշտ սրվում է ինքնաբերաբար ՝

Երկիր ներխուժած խուժանի արյամբ:

Ա՛յ սա է թուրը:

Ցանկությունն այն չէ,

Որ հենց կամենաս,

Ոտքերդ պարզես ու հանգստանաս

Ինքն իրեն,հանգիստ,առանց տանջանքի

Ի կատար ածվի:

Ցանկությունն այն է,

Որ կամենում ես բառերով ասել

Լեզուդ է նույնիսկ քեզ ընդիմանում

Ու կատարվելիս կուռ ճակատիցդ քրտինք է ծորում

Ու կատարվելիս այդ համեստ հոգիդ հանգիստ է զգում:

Ա՛յս է ցանկություն:

Թշնամին նա չէ, ով խրամատում

Միշտ զենք է պարզում,

Տարածքը հսկում և հաճախ խոցում:

Թշնամին նա է,ով կողքդ նստում,

Ով հետդ խոսում Ու հաջորդ քայլից քեզ ոտք է մեկնում

Բարձրունքից գցում:

Սա՛ է թշնամին:

Եւ ազատությունը այն մեկը չէ,որ

Ծնվում է այն ժամ, երբ մեջդք է այրվում

Թշնամու ուղած մտրակի ցավից

Ազատությունը հենց այն է միայն,

Որ քո ձեռքերով հրամցնում ես

Քեզնից տարբերվող քո բարեկամին:

 Ազատությունը հենց այս է ,որ կա:

Այդ կյաքը այն չէ,

Որը պարզապես մարդիկ ապրում են

Ու հող են դառնում:

Կյանքը հենց այն է,

Որ նենգ թշնամուդ անողոք ցավից

Դու էլ ես ցավում....

Որ ընկերոջդ ուրախությունից

Դու էս ամենից մեծ հրճվանքն ապրում:

Եվ երբ մեռնում ես

Բոլորի նման պաղ հող չես դառնում.

Հոգի էս առնում ու վեր ես հառնում

Ու լույս ես դառնում:

Հենց այս է կյանքը:

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանող Հովհաննես Հարությունյանը

Նորից երեկո...

Նորից երեքով` ես,Լուսինը,Նա...

Այդ սևահերը,որի աչքերը փայլում էին կրկին:

Այսօր նա տխուր էր անցած օրերի պես

Եվ արցունքոտ աչքերով նայում էր նա մեզ:

Նա շատ օրեր էր ինձ խորհել տալիս,

Նույնիսկ հաճախ էր տեսնում ինձ լալիս:

Սակայն շարունակում էի ես սիրել նրան,

Կիսվել նրա հետ,դարձնել գաղտնարան:

Խոսել նրա հետ գրեթե ամենքից,

Ճանաչել նրան անգամ շատ հեռվից:

Եվ սիրահարվել ամեն հանդիպման ամենասկզբից

Եվ սերս առնել հանդիպման վերջից:

Դա երեկո էր ամպամած կրկին,

Որ ասես Լուսնին դրել էր իր գրկին,

Փորձում էր տեղալ անձրևի տեսքով:

Եվ փայլը կորավ աչքերից նրա

ԵՎ հորդ անձրևը տեղաց մեզ վրա:

ԴԱ հաճելի էր թե' ինձ,թե Լուսնին. մենք մաքրվում էինք փոշուց քաղաքի:

Նորից երեկո,նորից երեքով, նստած ենք կրկին ես Լուսինը,Նա...

                                     ***

Ինձ ներող եղեք, Եվ երբ հող լինենք, Մի բահ նրանից ինձ նվեր բերեք, Մի բահ եմ ուզում՝ շատ հարկավոր չէ, Նվեր եմ ուզում՝ ինձ բացիկ պետք չէ: Ինձ բահն էլ պետք չէ, բռերով բերե’ք, Բռերն էլ պետք չեն,դուք միայն բերեք, Մի բուռ էլ բերեք բավական է ինձ, Բռերը հանե’ք այդ հողի տակից, Թույլ տվե’ք հողին բարձրանալ գետնից: Ինձ առավոտվա ջինջ ցողն էլ պետք չէ, Մի ողջ պոեմի,դատարկ մնացած,այդ տողն էլ պետք չէ: Ինձ արհեստական ջերմությամբ լցված՝ Այդ շողն էլ պետք չէ, Այդ փոշոտ հողն էլ ինձ այլևս պետք չէ: Ինձ պետք է, որ մենք ոչ թե հող պահին, Այլ մեր հողեղեն ճիշտ ժամանակին Էլ պակաս չզգանք ինչ որ հողեղեն մեկ այլ շինվածքի, Այլ շնորհակալ լինենք մեր ունեցվածքի՝ Անգին լինելու անբացատրելի այդ հանգամանքից: Եվ եթե անգամ ինձ ներող լինեք, Ու իմ տողերում դուք ինձ որոնեք, Մի բան իմացեք, Որ մինչ ներելը նախ պետք է ներվեք, Իսկ որոնելիս հաստատ կգտնեք:

***

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանող Զավեն Կոստանյանը

Մեծ արև է պետք աշխարհին,

Փրկելու այն սև շներին,

Որ դարձել են գամված մեխեր

Մեր հայ ազգի սար սրտերին:

Մեծ կամք է պետք անտաշ ցեղին,

Որ որոշեց ելնել մեր դեմ.

Ելնել տնով, զորքով,ամբողջ հոտով,

Որ դարձել է համեղ պատառ

Հոխորտացող եվրոպացու կեղտոտ բերաններին:

Մոռացե՛ք մեզ և հեռացե՛ք,

Անտաշ ազգի < մեծ> սերունդներ,

Դարձեք փսինք ու լղոզվեք՝

Մեր թշնամի ՝ թուրքի դեմքին:

 

***

Դու հեռացար և մոռացա,
Քո անունը ես չիմացա
Մի՞գուցե դու ինձ հիշեցնես
Իմ կարոտը փարատես,
Հենց ամենը հասկանամ՝
Քո անունը կիմանամ:

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի չորրորդ կուրսի ուսանողուհի Սեդա Ավագյանը

Նա ատում էր Նրան,ավելի շատ ատում էր իրեն` Նրան ատելու համար,իսկ դրանից առավել ատում էր նրան, ով հորինել էր ատելությունը: Չնայած գիշերվա խավարին նստած էր տան ամենամութ անկյունում,որտեղ նույնիսկ լուսնի լույսը չէր կարող թափանցել,հասնել նրան: Վախենում էր,միգուցե ամաչում այդքան խաբվելու համար,նույնիսկ լույսից էր ամաչում…

Նայում էր,փորձում հիշել,որսալ ամեն մի պահը,որ նրանք միասին էին անցկացրել,սիրել էին իրար,վիճել,լացել,խաղացել,երգել…էին… -Սիրել,սիրել,սիրել…ասում էր նա`մեկ դանդաղ, ցածր, դողդոջուն ձայնով,մեկ գոռում էր,գոռում այնպես,որ բոլորը լսեն:Լալիս էր,ծիծաղում,բայց այդ ծիծաղը վախեցնում էր,շատ էր վախեցնում,դա ժպիտ չէր,դա մի ծամածռություն էր,որը սարսուռ է առաջացնում:Խելագարվել էր…Խելագարվել էին…Այդ սենյակում երկու խելագար թրթռացող սիրտ կար,երկուսն էլ մի մարմնում: -Սիրում եմ,սիրում,սիրում…Շատ էր լսել այդ բառերը,շատ-շատ,ձանձրույթի հասնող աստիճանի շատ:Բայց ամեն անգամ հավատացել էր,հավատացել մարմնի յուրաքանչյուր բջիջով,մինչև հոգու խորքը:Հոգի…. էլ հոգի չկա,հոգում  Նա չկա,Նա ինչ-որ մի տեղ ինչ-որ մեկին է սի..խաբում….

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանողուհի Մերի Չփլախյանը

***

Մութ էր,աղոտ ու խավար.
Թալանեցին մեծ ավար,
Արյուն թափեցին առատ,
Շենը դարձրին անապատ:
Ողբում էր Սասունը ցավից,
Ողբում այդ սև,մութ օրից,
Ողբում էր նա ցասումից,
Անմեղ մարդկանց դիերից:
Ոտքի ելավ մի ծերունի.
Զառամյալ էր,բայց արի:
Կանգնեց,գոռաց մոլեգին,
Խրատ տվեց Սասունին:
<<Չէ՛,ի՛մ տղերք,մի՛ լռեք,
Մի՛ նստեք նորին սպասեք,
Վրեժ ենք մենք առնելու
Ու հաղթանակած հետ գալու>>:
Ոտքի ելավ Սասունը`
Դատարկ թողնելով տունը,
Զենք վերցրին,հեռացան,
Սարի ստորոտը հասան:
Կռվեցին նրանք քաջաբար
Մարտում այդ անհավասար,
Կռվելով նահանջեցին,
Հասան սարի բարձունքին:
Շրջափակման մեջ ընկան.
Ելքի ուղի չգտան:
Կանգնեցին կենտրոնում
Ու նայեցին ծերունուն.
Պատասխանի էին սպասում`
Հրահանգ ակնկալում.
Խոնարհվել ու կյանք խնդրե՞լ,
Թե՞ բարձունքից ցած նետվել:
Ծերունին մի պահ ժպտաց.
Ապա բարկացած գոռաց.
-Նյութական մենք զենք չունենք.
Ի՞նչ է,պետք է հանձնվե՞նք:
Ձեր խոստումը պահեցիք,
Թշնամուն վնաս հասցրիք,
Բայց,տղանե՛ր իմ բարի,
Մի՛ մոռացեք քոչարին:
Ձեռքը տարավ գրպանը
Ալևոր մեր ծերունին,
Հանեց այնտեղից թաշկինակը,
Որ պատռված էր ու հին:
Պարի կանչեց բոլորին,
Ոտքի հանեց հայերին.
Պարեց Սասունն այդ օրը,
Ու անմահացան բոլորը:
Մենք հիշում ենք ձեզ,քաջե՛ր,
Ու դեռ կհիշենք հավե՜տ...  

***

Երազանք ունեմ,Հայաստա՛ն,տու՛ն իմ,
Քո գրկում լինել,Կա՛րս իմ հայրենի,
Հարազատ հողում գեթ մեկ մոմ վառել,
Քարդ համբուրել,ավերվա՛ծ Անի:

Իմ Վանա՛ ծովակ,քեզ տեսնել կուզեմ,
Քո ջրից մեկ բուռ ես ինձ հետ տանեմ,
Տանեմ Սևանին բարևներդ ջերմ,
Կարոտդ առնի,ու հետ գամ նորեն:

Գամ ու քեզ փարվեմ,Տու՛ն իմ Կիլիկիո,
Սի՛ս ու Ադանա՛,Մսի՛ս ու Տարսո՛ն,
Ձեր արքայական դրամից տանեմ,
Լևո՛ն ու Հեթու՛մ,Թորո՛ս ու Ռուբե՛ն:

Ա՛խ, Հի՛ն Հայաստան,պատմակա՛ն երկիր,
Ինձ հետ կտանեմ քո հողից,ջրից,
Անմեռ կարոտդ հասցնեմ հային,
Ու նորից հետ գամ Աղթամար կզզի:

Այս անգամ բերեմ մեկ խաչ Սուրբ Հորից,
Գմբեթին դնեմ մեր Սուրբ Սև Խաչի,
Ու հանգիստ խղճով կրկին հետ գնամ,
Այլևս քեզ մոտ չգալու խոստմամբ:

Ների՛ր, հայրենի՛ս,բայց էլ ուժ չունեմ,
Չեմ կարող այլևս երեսիդ նայել,
Երբ իմ ձեռքում չէ Սևրն անիծյալ,
Որը կբերեմ,սպասի՛ր այդ օրվան...

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանողուհի Անուշիկ Զարմանյանը

 Улетевшая

И все же не верится,

Он и не влюбится,

Ведь она-убийца,

 Ему еще снится.

Любовь вроде бы убита,

Сердце ненавистью залито,

Он понял, что она не та,

 И даже появилась та,

С кем он будет в летах,

Но она-убийца

 Ему все еще снится.

Дождь в душе еще лется,

И он не готов снова влюбиться,

Ведь еще снится ему

Та улетавшая птица.

           ***

Тьма,дым,пустота...

Тьма,дым,пустота...

В тьме гуляют призраки любви

Ангел пустоты вздыхает нежность пепла любви

И превращается  в прозрачный дым..

В пустоте заиграли искры в миг и..

И ходит молча он-ангел пустоты.

Тихо плачут в тьме мерцающие ноты,

В черной пустоте

Молча стонет раненое сердце.

Убитая любовь...

Пустыня пустоты...

И маленькое чудо-ангел пустоты.

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի երրորդ կուրսի ուսանող Արամ Կոստանյանը

Ս Ի Ր Ո Ե Ր Ա Զ

 

Երեկոն իջավ լուսավոր,

Լռություն էր…

Օ՜, այնքա՜ն հանգիստ եմ ես.

Փոթորկվեցին հանկարծ միտքերս խաղաղ,

Ալեկոծվեց իմ սիրտը խաղաղ.

Ահա մրսում եմ, դողում եմ, կարծես.

Եվ մտքերը ինձ տարան մի երազ.

Տեսնում եմ քեզ, իմ անու՜շ երազ,

Գտնում եմ քեզ, իմ անգի՜ն երազ,

Էլ մի՛ հեռացիր, իմ քա՜ղցր երազ...

***

• Մ Ո Գ Ա Կ Ա Ն Է Ա Կ

  Մի տեսիլք էր նա,

  Մի կրակ էր նա,

  Լուսեղեն էր նա,

  Այնքա՜ն պայծառ է նա,

  Ո՞վ էր նա.

  Չգիտեմ՝ ո՞վ էր նա,

  Բայց տեսի՞լք էր, կրա՞կ էր նա…

  Անշու՜շտ, լուսեղեն էր նա…

  Լիալուսին է ահա,

  Իջավ երազս հանդարտ,

  Լուսարձակեց լուսինը հոգուս,

  Իջան մտքերը սրտիս,

  Թափանցեց գաղտնարանները հոգուս…

Կարդալ ավելին

Ստեղծագործում է Արևելագիտության ֆակուլտետի երկրորդ կուրսի ուսանողուհի Գայանե Մելքումյանը

Ամեն մի երգ

Հյուսված մեր սիրով,

Ամեն մի տող

Գրված քո շնչով

Ու ամեն անգամ

Դու՛,մեղավոր ու մեղսագործ

Դու ես պատճառը

Իմ երջանկության:

Ու ծաղիկներ

Բացված մեր սիրուց

Աստղեր՝ ծնված այս սիրուց:

Ճանապարհ,պուրակ,արահետ

Այգիներ…….

Ես հասկացաինչու են շնչում,

Ես հասկացա ինչով են շնչում

Միթե՞արդյունք է սիրո

Վեհ ու վերստին:

Ես արբածեմ

Օգնի՛ր ինձ արբել ամեն օր,

Ես հիվանդ եմ

Սիրու՞ց էլ լավ դեղ…..

Ես տկար եմ

Սիրուց եմ տկար

Տկար եմ դառնում

Ես,առանց քեզ:

Կարդալ ավելին